ΜΑΓΚΑΖΙΝΟ - ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ -

O Νεμεάτης “πρύτανης” του μάνατζμεντ

Η απίστευτη περιπέτεια του Ε. Κατσιούλα που βρέθηκε από το Καστράκι της Νεμέας να διδάσκει ως δόκτωρ Φιλοσοφίας στο Μίτσιγκαν

Ο Ε. Κατσιούλας ζούσε στο Καστράκι Κορινθίας, ένα χωριό κοντά στη Νεμέα. Η οικογένεια ήταν φτωχότατη. Δέκα άνθρωποι ζούσαν μαζί σε ένα σπίτι χωρίς κρεβάτια, με τρύπιο το ταβάνι. Τα παιδιά πήγαιναν με τα πόδια στο σχολείο στη Νεμέα. Συνήθως δεν είχαν παπούτσια να φορέσουν, ενώ πολλές φορές και στο σπίτι δεν υπήρχε φαγητό. Ωστόσο μπόρεσε και σπούδασε δάσκαλος στο Διδασκαλείο Αθηνών (αργότερα μετεκπαιδεύθηκε και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών) και δίδαξε για 17 χρόνια.

Το 1940 ο Ε. Κατσιούλας πήγε στο αλβανικό μέτωπο και επέστρεψε με τα πόδια στο χωριό του. Το 1942 οργανώνεται στο ΕΑΜ. Στα χρόνια του εμφυλίου το Καστράκι ήταν διχασμένο πολιτικά. Ο Ε. Κατσιούλας ήταν από τους αριστερούς, αλλά από εκείνους που απέτρεψαν τα αντίποινα ύστερα από μια αποτυχημένη επίθεση παραστρατιωτικών

Όμως αυτοί τον έπιασαν, τον πήγαν στη Νεμέα όπου βασανίσθηκε, τον εξευτέλισαν στους δρόμους του Άργους και τον έχωσαν στη φυλακή του Ναυπλίου.

Μόνο με τον αδελφό του, που ήταν στις ΗΠΑ, του επέτρεψαν να επικοινωνήσει. Αυτός κατάφερε και βρήκε μια επαφή με τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, ο οποίος τον Φεβρουάριο του 1947 ανέλαβε να τον συνοδεύσει από τη φυλακή του Ναυπλίου μέχρι το λιμάνι του Πειραιά, όπου επιβιβάσθηκε στο πλοίο για τις ΗΠΑ. Η μετανάστευση ήταν η λύση.

Και στην Αμερική τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Ο Ε. Κατσιούλας σπούδασε Παιδαγωγική στο πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν, όπου έγινε δόκτωρ Φιλοσοφίας και έκανε διατριβή για τις επιδράσεις στην ελληνική εκπαίδευση μετά την ανεξαρτησία της χώρας, τα οικονομικά προβλήματα στο εκπαιδευτικό σύστημα.
 
Πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων

Το 1952 αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα για να παντρευτεί τη σύζυγό του Πολυξένη Παπαθανασίου, αλλά αρχίζει ο νέος Γολγοθάς. 
Δεν έχει πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων και επί χρόνια δεν μπορεί να βρει δουλειά στην εκπαίδευση.
Ο Ε. Κατσιούλας εκφράζει τη "μεγάλη απογοήτευσή του" στον καθηγητή του στο Μίτσιγκαν, Κλαρκ Χόπκινς. "Είμαι ακόμη χωρίς δουλειά και δεν βλέπω ότι θα βρω σύντομα", γράφει τον Δεκέμβριο του 1952. 

Τελικά προσλαμβάνεται στο Ελληνοαμερικανικό Ινστιτούτο, του οποίου έγινε διευθυντής, ενώ ταυτόχρονα αρχίζει συνεργασία με το ΕΛΚΕΠΑ, κάνοντας τα πρώτα σεμινάρια μάνατζμεντ στην Ελλάδα. Στην εργασία βρίσκει τον δρόμο του, γράφει πολλά βιβλία για το μάνατζμεντ (κάποια μαζί με τον καθηγητή του μαθήματος στο Πανεπιστήμιο Πειραιά), τα οποία και σήμερα χρησιμοποιούνται ως βιβλιογραφία. 

Μέχρι τον θάνατό του, τον Μάρτιο του 2015, σε ηλικία 104 ετών, δεν μίλησε ποτέ ούτε για το ΕΑΜ ούτε για τον εμφύλιο. Πήρε μαζί του την ιστορία του. 

ΚΟΡΥΦΗ