ΠΟΛΙΤΙΚΗ - Κεντρική Πολιτική -

«Το μέλλον της Ελλάδας ΔΕΝ κρίνεται το βράδυ των εκλογών»

"Το ελπίζω αλλά δεν το πιστεύω ότι την Κυριακή θα εκριζωθεί το μουχλασμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα και θα φύγει η «μούχλα» από την Αριστερά, τη Δεξιά και το Κέντρο και θα μείνουν αυτοί που μπορούν να δώσουν ελπίδα με μία νέα νοοτροπία, ένα νέο παράδειγμα προς μίμηση".

του Κώστα Ρομπόρα, isthmos.gr

Πριν μία περίπου εβδομάδα στο εξώφυλλο της «Καθημερινής» υπήρχε μία φωτογραφία ενός καταστήματος ρούχων που έκλεινε. Είναι μία εικόνα συνηθισμένη πλέον στην Ελλάδα, μόνο που η φωτογραφία ήταν από το κέντρο του Λονδίνου.

Ναι, η κρίση είναι και ελληνική αλλά όχι μόνο. Θα πει κάποιος «τι μας ενδιαφέρει τι γίνεται στο Λονδίνο, όταν εμείς έχουμε πρόβλημα;». Μας ενδιαφέρει και πολύ μάλιστα.

Τα μοντέλα επιχειρηματικότητας αλλάζουν παγκοσμίως.

Εταιρείες συμμαχούν, εξαγοράζουν ή εξαγοράζονται, επεκτείνονται ή κλείνουν.

Τα νέα μοντέλα «συμμετοχικής οικονομίας» («sharing economy»), τα startups (επιχειρηματικές προσπάθειες με πιο σύγχρονους όρους), η ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών σε όλα σχεδόν τα στάδια επιχειριματικότητας (από τις έρευνες μάρκετινγκ και τα CRM έως τις απευθείας ηλεκτρονικές πωλήσεις μέσω «έξυπνων τηλεφώνων») είναι μερικές μόνο ενδείξεις (αν όχι αποδείξεις) ότι το μέλλον της επιχειρηματικότητας και της ανάπτυξης είναι ... αλλού.

Τουλάχιστον για την Ελλάδα (αλλά απ’ ότι φαίνεται και για την Ευρώπη). Δυστυχώς η συζήτηση αυτή δεν πυροδοτήθηκε στην προεκλογική εκστρατεία των κομμάτων και εάν ποτέ επιχειρήθηκε, κατεπνίγη από τις φωνές κυρίως των "παρελθοντολάγνων" .

Τα τελευταία χρόνια η εφαρμογή των νέων τεχνολογιών γνωρίζει τεράστια ανάπτυξη και οδηγεί σε χρόνο ρεκόρ τη δημιουργία πολυεθνικών επιχειρήσεων από το μηδέν (Apple, Facebook, Twitter, Booking, Salesforce, κλπ).

Αυτή την ταχύτητα οι κοινωνίες και κατ’ επέκταση οι πολιτικές ηγεσίες τους αδυνατούν να συλλάβουν και ν’ ακολουθήσουν, με αποτέλεσμα το χάσμα μεταξύ αγορών και εθνικών οικονομιών να διευρύνεται.

Στην Ελλάδα,

για 30 χρόνια είχαμε την εφαρμογή ενός ιδιότυπου «κομμουνιστικού φιλελευθερισμού» όπου η ύπαρξη της αγοράς εξαρτάτο από τις βουλές του κράτους.

Εάν δεν ανήκες σε κάποιο από τα υπάρχοντα βασικά κόμματα (ακόμη και την Αριστερά) δεν είχες καμία ελπίδα όχι μόνο επιτυχίας αλλά και επιβίωσης. Απλά.

Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η αδυναμία ανάπτυξης, ήταν και ότι οι ανταγωνιστές μιας επιχείρησης που είχαν πρόσβαση στο κρατικό χρήμα μπορούσαν να την βγάλουν από την αγορά.

Εάν υπάρχει ένα σύντομο ανέκδοτο που μπορεί να χαρακτηρίσει αυτή την περίοδο είναι η «ελεύθερη αγορά».

Ο προστατευτισμός για 30 τουλάχιστον χρόνια βρίσκόταν σε κάθε ικμάδα της ελληνικής κοινωνίας, από την κορυφή μέχρι τα «νύχια» της.

Το ελληνικό «μωρό» χρειαζόταν υπερ-προστασία, όταν μεγάλωνε έπρεπε να βρεθεί ένα «μέσο» στους δασκάλους για καλύτερο βαθμό, μετά στο στρατό για πιο βολική θέση, μετά να βρεθεί ένα «μέσο» για να βρει δουλειά, μετά να του χτίσουμε ένα σπίτι (με δάνειο), μετά να του βρούμε μία γυναίκα (ή έναν άντρα, αναλόγως) με σπουδές και προίκα, μετά να του νταντέψουμε το δικό του μωρό και μετά να ζήσει εάν είναι δυνατόν δίπλα από το σπίτι του μπαμπά (για να τον γηροκομήσει).

Και αυτό το μοντέλο να επαναλαμβάνεται επ’ άπειρον.

Ο Έλληνας καλείται πλέον, όχι το βράδυ των εκλογών, αλλά τα επόμενα 3-5 χρόνια εάν θέλει να συνεχίσει σε αυτό το μοτίβο ή όχι. Οι οικονομίες του προστατευτισμού έλαβαν τέλος και το ίδιο και οι κοινωνίες (χωρίς να σημαίνει ότι το ακριβώς ανάποδο είναι λύση).

Σε αυτές τις εκλογές υπήρξαν δύο λογικές .

Η μία να επικεντρώνει στο πρόβλημα, έχοντας σε κάποια γωνία της σκέψης και τις λύσεις και η άλλη να επικεντρώνει στις λύσεις έχοντας στο μυαλό το πως δημιουργήθηκε το πρόβλημα.

Η ελληνική κοινωνία διάλεξε το πρώτο, το δυστύχημα όμως είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς που επιχείρησαν να πράξουν το δεύτερο, το έκαναν τόσο λάνθασμένα και κυρίως με το φόβο αυτού που αισθάνεται (ή είναι) ένοχος.

Η Ελλάδα,

δεν μπορεί να «ταμπουρωθεί» μέσα στα σύνορά της και ιδιαίτερα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Μπορεί να δημιουργήσει «συνδέσεις» με το εξωτερικό στη σκέψη, την επιχειρηματικότητα, την καινοτομία.

Το «έχουμε» αλλά ακόμη ο προστατευτισμός δεν μας αφήνει να επιχειρήσουμε και ας χάσουμε, γιατί στην ελληνική κοινωνία η αποτυχία θεωρείται αμαρτία.

Η εξωστρέφεια και η αναζήτηση λύσεων είναι η μόνη μας .. λύση. Τα εργαλεία της γνώσης και της επιχειρηματικότητας βρίσκονται μπροστά στον υπολογιστή μας αρκεί να θελήσουμε να ψάξουμε.

Δεν θα μας τα ξαναδώσουν έτοιμα.  Η εποχή αυτή έκλεισε.

Το βράδυ των εκλογών δεν κρίνεται τίποτα πολύ σημαντικό εάν δεν έχουμε διάθεση ν’ αναγνωρίσουμε τις αδυναμίες μας, τα αιτήματα των καιρών, τις αλλαγές παγκοσμίως κοινωνικά, οικονομικά, τεχνολογικά.

Οι κοινωνίες πλέον δεν αλλάζουν με τις διαδηλώσεις αλλά με τη χρήση του iphone, ipad, facebook, twitter, skype, κλπ. Τα εργαλεία κάθε εποχής καθορίζουν και το μέλλον της.

Στυο σύγχρονο περιβάλλον, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία δεν έχουν τα κεφάλαια καθ’ αυτά αλλά η ιδέα που τα κινεί και οδήγησε το Facebook ν’ αγοράσει μία εφαρμογή που δεν είχε καν ιστοσελίδα (ως βασική ιδέα) για 1 δις. δολλάρια.

Είναι η στιγμή που οι Έλληνες πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται τι μπορούν να πετύχουν είτε μόνοι τους ή με συμμαχίες και όχι τι είναι υποχρεωμένοι οι άλλοι να τους δώσουν γιατί αυτή είναι η λογική του ζητιάνου.

Το ελπίζω αλλά δεν το πιστεύω ότι την Κυριακή θα εκριζωθεί το μουχλιασμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα και θα φύγει η «μούχλα» από την Αριστερά, τη Δεξιά και το Κέντρο και θα μείνουν αυτοί που μπορούν να δώσουν ελπίδα με μία νέα νοοτροπία, ένα νέο παράδειγμα προς μίμηση.

Δεν το πιστεύω γιατί βλέποντας τα ψηφοδέλτια βρήκα ελάχιστους που μπορούν να πρεσβεύουν μία τέοια νοοτροπία. 

Η Δεξιά, η Αριστερά και το Κέντρο στην Ελλάδα πέθαναν.

Πλέον υπάρχουν αυτοί που θέλουν να κοιτάξουν μπροστά και αυτοί που θα παραμείνουν στο παρελθόν.  Ας διαλέξει ο καθένας που θα τοποθετηθεί.

Καλή τύχη.

Υ.Γ. Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι δεν πρέπει ν' αποδοθούν ευθύνες για το πως φτάσαμε έως εδώ. 

Y.Γ.2. Δεν θέλω να προσβάλλω τους φίλους του ΠΑΣΟΚ με τη φωτογραφία, αλλά να δείξω πόσο απαρχαιωμένα και αντεστραμμένα κατέληξαν τα "σλόγκαν" μιας εποχής

* Ο Κώστας Ρομπόρας δεν είναι μέλος ή υποψήφιος σε κάποιο κόμμα.

ΚΟΡΥΦΗ