ΚΟΙΝΩΝΙΑ -

Να καταργηθούν οι παρελάσεις ή όχι;

Η παρέλαση-παρωδία των κοριτσιών κατά τη διάρκεια της τελετής στη Νέα Φιλαδέλφεια κατέδειξε με εμφατικό τρόπο και πάλι ότι στην Ελλάδα αδυνατούμε να συλλάβουμε το σημαίνον και το σημαινόμενο.

Η παρέλαση-παρωδία των κοριτσιών κατά τη διάρκεια της τελετής στη Νέα Φιλαδέλφεια, εμπνευσμένη από τους Monty Pythons, κατέδειξε με εμφατικό τρόπο και πάλι ότι στην Ελλάδα αδυνατούμε να συλλάβουμε το σημαίνον και το σημαινόμενο.

---

Όταν ήμουν μικρός, κάθε Κυριακή οι δάσκαλοι μας πήγαιναν στην Εκκλησία. Δεν καταλάβαινα το λόγο. Απλά έπρεπε. Αργότερα είχαμε το μάθημα του Κατηχητικού. Ούτε εδώ καταλάβαινα το λόγο. Κι’ αυτό έπρεπε.

Μετά είχαμε τις παρελάσεις, μέσα στην ομοιομορφία των στολών και να υποδυόμαστε ένα μικρό στρατό ουσιαστικά. Έπρεπε να μαθαίνουμε απ’ έξω ποιήματα για ηρωικά κατορθώματα με τα οποία προσωπικά δεν μπορούσα να συνδεθώ, να στρέφουμε το κεφάλι στον πρόεδρο του χωριού, το δάσκαλο και τον παπά, αποδίδοντας τιμές.

Οι γονείς μαζεύονταν να καμαρώσουν τα παιδιά τους, τους σημαιοφόρους και τους παραστάτες και οι μόνοι που έδειχναν να καταλαβαίνουν ήσαν όσοι είχαν ζήσει εκείνη την εποχή. Όλα ακόμη είχαν μια αθωότητα, ήταν κάτι μεταξύ παιχνιδιού και performance

Και αν στην παρέλαση ήμασταν καλοί και δεν συνέβαινε κανένα ευτράπελο ή αναπάντεχο, την επόμενη ημέρα μπορεί να πηγαίναμε και εκδρομή.

---

Ο πατέρας μου πολέμησε στην Αλβανία, στο Τεπελένι και αλλού, έχασε την ακοή από το ένα αυτί του και του έμεινε και ένας τραυματισμός στο πόδι, ευτυχώς όχι σοβαρός. Ήταν τυχερός, θα μπορούσε να είχε πεθάνει κι’ εγώ να μην υπάρχω.

Σε κάθε εθνική εορτή έβγαζε την ελληνική σημαία και αισθανόταν υπερήφανος.  Έφερνε και γλυκά στο σπίτι. Ταυτόχρονα, έλεγε στη μητέρα μου ότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τον πόλεμο.

Απλά, δεν καταλάβαινα. Πως γίνεται να γιορτάζεις το χειρότερο πράγμα στη ζωή; Ή γιορτάζεις την επιβίωσή σου; Ή τη νίκη σου; Ή την τύχη σου;

---

Βλέπω φωτογραφίες από τις παρελάσεις μέσα από το Facebook. 

Στη Μενεμένη η παρέλαση ξεκίνησε με τα νέα σκουπιδιάρικα του Δήμου, παιδιά παρελαύνουν με στολές του Ολυμπιακού αν είδα καλά, ανήλικα κορίτσια με μίνι μέχρι τον αφαλό, δασκάλες που κατεβαίνουν σαν σεξοβόμβες, επίσημοι που ξέρουμε ότι έχουν βάλει “το χέρι στο μέλι”, ιερείς με αμφιλεγόμενα γούστα.

Ποιος κοροιδεύει ποιον; Οι περισσότεροι εξ’ όσων έζησαν εκείνη την εποχή (του ‘40) είναι ελάχιστοι πλέον.

Γιορτάζουμε ή παρωδούμε πλέον κάποιο γεγονός; Και γιατί η παρωδία των κοριτσιών, που τουλάχιστον έχουν και ένα μήνυμα να περάσουν είναι περισσότερο καταδικαστέο από την παρέλαση των σκουπιδιάρικων; Ποιοί ακυρώνουν τις παρελάσεις;

Έχει αποδειχθεί ότι, δυστυχώς, καθώς προχωρούν τα χρόνια το μήνυμα κάθε γιορτής ξεχνιέται ή αλλιώνεται.

Πόσοι πραγματικά γιορτάζουν τη γέννηση του Χριστού τα Χριστούγεννα και όχι την οικογενειακή θαλπωρή και τα ψώνια; Πόσοι γιορτάζουν την ανάσταση του Χριστού και όχι την άνευ όρων παράδοση στην Άνοιξη και το φαγοπότι; Πόσοι γιορτάζουν την κοίμηση της Θεοτόκου και όχι το ζενίθ του καλοκαιριού, τις Μαρίες και τις Παναγιώτες που πιάνουν τη μισή Ελλάδα;

---

Έχοντας ζήσει στο εξωτερικό για κάποια χρόνια, κατάλαβα ότι μόνο όταν σου λείψει η Ελλάδα, μόνο όταν είσαι μακριά της μπορείς, κάπως, να την καταλάβεις. Όταν βλέπεις το θαυμασμό, ας πούμε, με τον οποίο μιλούν οι ξένοι γι’ αυτήν. Όχι για τους σύγχρονους Έλληνες.

Ευτυχώς η Ελλάδα ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ.

Σίγουρα όχι από από τα κορίτσια ή τα σκουπιδιάρικα. Τα έθιμα ίσως. Η Ελλάδα θα επιβιώνει πάντα γιατί είναι ΙΔΕΑ. Η Ελλάδα δεν είναι τα σύνορα και δεν είναι οι κληρονόμοι της. Η ταυτότητά της θα είναι πάντα παγκόσμια και άχρονη. Γιατί από εδώ ξεκίνησαν όλα όσα έχουν σχέση με αυτά που μας διαχωρίζουν από τα υπόλοιπα ζώα.

Η πράξη των κοριτσιών, αν ήταν ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ, θα ήταν η πιο ΕΙΡΗΝΙΚΑ  ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ενέργεια που έχω δει εδώ και χρόνια. Εάν δεν προκαλέσουν οι νέοι έστω και άκομψα, ποιοί θα το κάνουν; Οι συνταξιούχοι ή οι βολεμένοι;

Εάν όμως ήταν “σκηνοθετημένη” από κάποιο κόμμα ή πολιτικό φορέα, τότε μάλλον ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΛΛΟΝ. Διότι θα αποδυκνείεται ότι όλα είναι προς ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ. Και από τους μεν που θέλουν τη συνέχιση των παρελάσεων και από τους δε που επιθυμούν το αντίθετο.

---

Η ΓΝΏΜΗ ΜΟΥ είναι ότι οι μαθητικές παρελάσεις από παιδιά που προχωρούν ως στρατιώτες δεν αρμόζουν πλέον στη σημερινή εποχή, δεν σφυρηλατούν κάποιο φρόνημα και δεν είναι ένα πειστικό μάθημα ιστορίας προς τα παιδιά.

Εναλλακτικά ας βάλουμε εθελοντές ενήλικους να παρελάσουν και τα παιδιά να παρακολουθούν. Ας αντιστρέψουμε τους ρόλους. Διότι καταλαβαίνω ότι και στους μεγαλύτερους απουσιάζει η πειθαρχία, ο συγχρονισμός και το πνεύμα ομάδας που εννοείται ότι διακρίνει μια παρέλαση. Πάντως, κάποιος άλλος τρόπος μπορεί να βρεθεί.

Εάν δε οι παρελάσεις συνεχίσουν ως έχουν, η διακωμώδηση θα λάβει μεγαλύτερες διαστάσεις.

Διαπιστώνω ότι το πολύ δυσάρεστο έως τραγικό είναι ότι το νόημα των γεγονότων πλέον δεν το καταλαβαίνουν ούτε οι μεγαλύτεροι σε ηλικία και συνεχίζουν να διαπληκτίζονται αν ο ΜΕΤΑΞΑΣ ήταν πατριώτης ή δικτάτορας ή αν οι Έλληνες στρατιώτες ήσαν ήρωες ή.. εθελοντές(!!).

Αντί να ενωθούμε, διχαζόμαστε. Κι’ αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος.

Μερικές φορές οι συγκυρίες μπορεί να καθιστούν κάποιον ήρωα, ίσως και χωρίς να το αξίζει. Και οι πραγματικοί ήρωες να μένουν στο περιθώριο, ίσως γιατί δεν εξυπηρετούν το μύθο. Αυτοί είναι όμως που έχουν βιώσει στο πετσί τους τα γεγονότα που έφτιαξαν το μύθο.

Και τελικά αυτό ίσως να ισχύει για όλους εμάς τους σύγχρονους Έλληνες. Να συνεχίζουμε να καταναλώνουμε μύθους, ασχέτως πως προέκυψαν, ώστε να μην περάσουμε στο περιθώριο. Να αισθανόμαστε σπουδαίοι έστω και από συγκυρία.

Ίσως τελικά να μην είμαστε καν ήρωες όπως είπε ο Τσώρτσιλ, αλλά απλά αφελείς φιγούρες μέσα στο παραμύθι κάποιων άλλων.

 

ΚΩΣΤΑΣ ΡΟΜΠΟΡΑΣ

ΚΟΡΥΦΗ