ΜΑΓΚΑΖΙΝΟ - ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ -

Βίβιαν Φόρτη: Αν επιβιώνουμε  στην Ελλάδα, μπορούμε παντού!

Η Κορίνθια συγγραφέας της τριλογίας των Δώδεκα μιλά στο Superior Books για την λατρεία της προς τα βιβλία, τους μύθους και την καθημερινότητά της και την σύγχρονη Παιδεία

[συνέντευξη στον Πάνο Γιαννάκαινα ]

Η συνέχεια του Μύθος, το Έρεβος, αποτελεί μέρος της τριλογίας των Δώδεκα (περιμένουμε την ολοκλήρωση του Άθλος). Για μια πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα, ακόμη κι αν αυτή διαθέτει άρτια γνώση του ιστορικού (και μυθολογικού) «προπλάσματος», όπως εσείς, η συγγραφή μιας τριλογίας σαφώς μπορεί να χαρακτηριστεί ως παράτολμο εγχείρημα! Ποια ανάγκη σάς ώθησε να το τολμήσετε;

Τι όμορφος τρόπος να αρχίσει η συζήτησή μας! Σας ευχαριστώ θερμά για τον χαρακτηρισμό «άρτια γνώση»! Το εκτιμώ, διότι δούλεψα πολύ σκληρά πάνω στη βιβλιογραφία, αν και η γνώση πάνω σε αυτό το θέμα είναι περίπου ατέρμων. Λοιπόν, δεν ήταν ακριβώς ανάγκη. Ήταν κάτι που άστραψε μέσα μου ξαφνικά, μετά από συγκεκριμένα ερεθίσματα τα όποια με έναν μάλλον παράδοξο τρόπο συνετέθησαν με εικόνες που χόρευαν χρόνια στο μυαλό μου. Η ιστορία πλημμύρισε το μυαλό μου και το να την αποτυπώσω στο χαρτί ήταν απόλαυση, όχι ανάγκη. Όσο για την τριλογία, προέκυψε καθώς, αν ήταν ένα και μόνο βιβλίο θα ήταν πάνω από 1.300 σελίδες, άρα θα λειτουργούσε μάλλον αποτρεπτικά για τον αναγνώστη!

Μιλήστε μας για το καθημερινό πρόγραμμα ενός σύγχρονου Έλληνα συγγραφέα που, παράλληλα με την γραφή, έχει να τιθασεύσει πολυποίκιλες άλλες υποχρεώσεις (π.χ. οικογένεια, εργασία κ.λπ.). Πόσο χρόνο απαιτεί από εσάς η συγγραφή, δεδομένου ότι όλοι αντιλαμβάνονται πως μεγάλο μέρος του χρόνου σας θα πρέπει να σας το «επιτάσσει» η έρευνα…

Η ζωή μου είναι πολύπλοκη. Όπως όλων μας, φαντάζομαι. Πολλές φορές είναι και σουρεαλιστική επίσης. Αλλά αυτό συμβαίνει σε πολλούς δημιουργούς. Με τη φίλη μου την Αγγέλα (Γαβρίλη) λέμε ότι κάποτε θα αναγνωριστεί η συμβολή μας στον υπαρκτό σουρεαλισμό! Οφείλω να ομολογήσω ότι μου αρέσει αυτό. Απεχθάνομαι τις επίπεδες καταστάσεις!

Έχω την τεράστια τύχη να περνάω την ημέρα μου με παιδιά στο σχολείο. Τα παιδιά είναι ευτυχία… Διότι είναι πλάσματα μαγικά! Διδάσκω και διδάσκομαι από αυτά! Το μεσημέρι σπάνια τρώω «σαν άνθρωπος» που λέει και η μαμά μου, διότι αφ’ ενός προτιμώ το φαγητό στο πόδι (αν και πάντα μαγειρεύω, ώστε να ελέγχω τι τρώει η οικογένεια) αφ’ ετέρου συνήθως μετά έχω γυμναστική, χωρίς την οποία δεν μπορώ να ζήσω ή χορό (χορεύω σε  δύο παραδοσιακά συγκροτήματα, θρακιώτικα και κρητικά). Το απόγευμα ασχολούμαι με τα παιδιά μου, με τα μαθήματά τους και τις μετακινήσεις ή τις δραστηριότητές τους, και το βράδυ αργά γράφω. Συνήθως 11.00 με 1.00 ή με 2.00. Κοιμάμαι πέντε ώρες την ημέρα κι αυτό μου ταιριάζει μια χαρά. Μετέχω σε σεμινάρια, λέσχη ανάγνωσης, δράσεις διαφόρων ειδών, διαβάζω, διαβάζω, διαβάζω, μελετάω, μελετάω, μελετάω…. Το καλοκαίρι κάνουμε μπάνια, τον χειμώνα περπατάμε στο βουνό, βγαίνω συχνά (πιο συχνά απ΄ όσο θα επιθυμούσα, καθώς δεν μου φαίνεται και μάλλον η κοινωνική μου ζωή δεν το καταδεικνύει, αλλά είμαι μάλλον μοναχικός άνθρωπος…), Νομίζω ότι του χρόνου θα κάνω ένα δεύτερο μεταπτυχιακό,  διότι το διδακτορικό δεν το βλέπω να το ολοκληρώνω σε αυτή τη ζωή!

Αναφέρετε δυο τρία πράγματα που θα θέλατε να αλλάξετε, εάν βεβαίως είχατε ανάλογη εξουσιοδότηση, στο σημερινό ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Τι θα περιορίζατε, από την άποψη της διδακτέας ύλης, και σε τι θα προσδίδατε περισσότερη βαρύτητα;

Θέλω τα παιδιά μας ευτυχισμένα! Παλεύω να τα κάνω ευτυχισμένα! Και απέναντι μου έχω το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Σαν το τέρας στις ταινίες «Alien». Κι εγώ είμαι η Sigourney, χωρίς την «πανοπλία» που φοράει στο σίκουελ. Κάποιες φορές σκέφτομαι σοβαρά ότι κάποιοι το κάνουν επίτηδες (και δεν αγαπώ τις θεωρίες συνωμοσίας). Ευτυχώς δουλεύω σε ένα περιβάλλον όπου προάγουμε την ευτυχία των παιδιών και επίσης έχω την τύχη οι επικεφαλής να μην μου χαλάνε χατίρι, όταν τους κάνω μία πρόταση. Αυτό από μόνο του είναι μία πηγή ευτυχίας. Τους αγαπώ γι’ αυτό. Απλώς μου είναι λίγο δύσκολο, όταν οι δάσκαλοι μού στέλνουν παιδιά που δεν πειθαρχούν προκειμένου να τα συνετίσω. Στην πραγματικότητα είμαι με το μέρος των μικρών! Βαρέθηκαν και έκανα μία μικρή φασαρία. Τι πιο φυσιολογικό; 

Τι θα άλλαζα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα:

Πρώτον: Το σύστημα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια, καθώς οι Πανελλήνιες εξετάσεις είναι μια τόσο ψυχοφθόρα διαδικασία! Αυτό όμως απαιτεί αναδιάρθρωση του συστήματος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση! Διότι δεν είναι δυνατόν όποιος εισάγεται σε μία σχολή οπωσδήποτε να καταλήγει με πτυχίο. Κάποιοι δεν είναι ικανοί σε αυτό. Θα είναι ικανοί σε κάτι άλλο. Ας κάνουν κάτι άλλο που σίγουρα θα τους κάνει πιο ευτυχισμένους!

Δεύτερον: Θα ίδρυα σοβαρά ιδιωτικά πανεπιστήμια στη χώρα μας, όπου θα έβρισκαν δουλειά τόσοι άνεργοι με μεταπτυχιακά και διδακτορικά, και επιπλέον θα ήταν και μία πηγή συναλλάγματος! Φανταζόσαστε πόσο μαγικό θα ήταν για τον Άγγλο φοιτητή αρχαιολογίας να διδάσκεται δίπλα στην ανασκαφή; Μα… αναρωτιέμαι, κανείς από τους εγκεφάλους στο Υπουργείο Παιδείας δεν έχει σκεφτεί αυτές τις παραμέτρους; Μόνο τη λαϊκίστικη προσέγγιση; Και τρέχουν τα παιδιά μας σε αμφίβολης ποιότητας πανεπιστήμια στα Βαλκάνια! Κοινή λογική! Να τι λείπει από την εκπαίδευση!

Και τρίτον: Θα έκανα τη μάθηση πιο βιωματική και διασκεδαστική τουλάχιστον στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο! Το πώς είναι τεράστιο θέμα, αλλά υπάρχει τρόπος και αυτό που λέω θα μπορούσα άνετα να το τεκμηριώσω επιστημονικά, μόνο που η απάντηση σε αυτό το ερώτημά σας είναι, ήδη, ιδιαιτέρως μακροσκελής .

Ποιο είναι το επόμενο βήμα της συγγραφέως Βίβιαν Φόρτη; Τι μπορούμε να περιμένουμε στο άμεσο μέλλον;

Ένα τελείως διαφορετικό βιβλίο. Θα είναι κάτι σύγχρονο, χαρούμενο, καθημερινά περιπετειώδες, αρκετά σουρεαλιστικό όπως η καθημερινότητά μας. Χωρίς δυστοπικούς έρωτες, χωρίς μεταφυσικές ή φανταστικές προεκτάσεις. Και ανυπομονώ να δουλέψω πάνω σε αυτό το κείμενο! Νομίζω ότι θα το απολαύσω! Στην πραγματικότητα έχω δύο ακόμα έργα στο μυαλό μου. Το μεθεπόμενο θα είναι κατά κάποιο τρόπο μεταφυσικό, αλλά θα αναφέρεται σε πραγματικά πρόσωπα και ιστορικά γεγονότα.

ΚΟΡΥΦΗ