ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΟΥΓΑΣ


** Δημοσιογράφος, μέλος της ΕΣΗΕΑ, συνεργάτης της εφημερίδας Πολίτης της Κορινθίας, αρχισυντάκτης στον τηλεοπτικό σταθμό AXION


Όταν ήρθαν πριν από χρόνια στην Κόρινθο τα δυο τμήματα, οι δυο σχολές, του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, αυτό που απασχολούσε την τοπική κοινωνία κατά κύριο λόγο ήταν αν οι φοιτητές θα νοικιάζουν διαμερίσματα στην πόλη, αν θα μένουν εδώ, ώστε να δημιουργηθεί μια φοιτητούπολη.

Είχαν στο μυαλό τους την Καλαμάτα, την Πάτρα, τη Λάρισα, την Κομοτηνή, τα Ιωάννινα, πόλεις που το φοιτητικό στοιχείο ανανέωσε σε σημαντικό βαθμό την γερασμένη τοπική κοινωνία (τα παιδιά της οποίας έφευγαν κι αυτά για σπουδές αλλού), γέμιζε τα καφέ, δημιουργούσε ζωή, έφερνε ζωντάνια.

Κάποιους άλλους, πάλι, τους απασχολούσε περισσότερο το πώς θα εκμεταλλεύονταν οι ίδιοι -και η πόλη κατ’ επέκταση- την παρουσία των δύο πανεπιστημιακών σχολών, ώστε να τις εντάξουν στην κοινωνική ζωή της πόλης. Όχι σε επίπεδο οικονομίας, αλλά σε ακαδημαϊκό επίπεδο. Και οι δύο έχασαν.

Η Κόρινθος (με την ευλογία αλλά και την κατάρα της εγγύτητας με το Μητροπολιτικό Κέντρο, αλλά και με τις πάγιες αδυναμίες της ως περιβάλλον) δεν ήταν ελκυστικός προορισμός για να μείνουν οι φοιτητές. Ήρθε και ο προαστιακός και έδεσε το γλυκό.

Από την άλλη μεριά, το πανεπιστήμιο επι χρόνια περιχαρακώθηκε, έστησε τείχη, αρνηθηκε να προσεγγίσει την τοπική κοινωνία και να γίνει κομμάτι της. Ίσως φταίει και το γεγονόςπως δεν είχε μια δική της έδρα, το δικό της σπίτι. Το φιλόδοξο cambus που θα στηνόταν στα ΚΕΥΑ παραμένει στοιχειωμένο, όπως στοιχειωμενα παραμένουν όλα τα μεγάλα έργα σε αυτό τον τόπο: το στρατόπεδο που έγινε Κέντρο Κράτησης Μεταναστών, το Διοικητήριο που παραμένει ερείπιο, το φράγμα του Ασωπού και άλλα.

Ωστόσο, τα τελευταια χρόνια παρατηρείται μια ζωντάνια και το Πανεπιστήμιο -και με τις δύο σχολές του, αλλά κυρίως με το ΠΕΔιΣ- έχει δημιουργήσει ένα πλήθος δράσεων που έχουν φέρει στα θρανία τους πολλούς ανθρώπους από την πόλη. Μάλιστα τελευταία, ανοίχτηκε και προς Δυσμάς με τα περίφημα καλοκαιρινά σχολεία που γίνονται με επιτυχία στο Κιάτο.

Από τα μεταπτυχιακά του προγράμματα έχουν αποφεοιτήσει δεκάδες κορίνθιοι και θα αποφοιτήσουν ακόμα κι άλλοι, ενώ σε λίγες μέρες εγκαινιάζεται ένας κύκλος σεμιναρίων που απευθύνεται ακόμα και σε …αποφοίτους Λυκείου που θέλουν να ξεσκουριάσουν.

Αυτό ήταν ανέκαθεν το ζητούμενο. Το πανεπιστήμιο στις μικρές πόλεις δεν μπορεί να κοιτάζει την τοπική κοινωνία αφ’ υψηλού. Οφείλει να έρθει κοντά της και κοντά στους κατοίκους της. Από αυτή την αλληλεπίδραση, από αυτή την ώσμωση κερδισμένοι θα βγουν και οι δύο. Ήδη βγαίνουν.