ΜΑΡΙΑ ΘΕΛΕΡΙΤΗ


** H Μαρία Θελερίτη είναι βουλευτής στην Κορινθία, εκλεγμένη με το ΣΥΡΙΖΑ


Τώρα που έφτασε στο τέλος της η χρονιά θα επιχειρήσω κι εγώ όπως κατά μία έννοια προστάζει το έθιμο, να καταθέσω τις σκέψεις μου για τα πιο σημαντικά πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα που ζήσαμε το 2015 στην Ελλάδα και στην Κορινθία.

Ήταν αναμφισβήτητα μια συγκλονιστική χρονιά, με ανατροπές και εξαιρετικά σημαντικές πολιτικές εξελίξεις. Μια χρονιά στη διάρκεια της οποίας έκλεισε ο τετριμμένος και επί δεκαετίες επαναλαμβανόμενος κύκλος του δικομματισμού – και στη χώρα μας και στον ευρωπαϊκό νότο – και η σκυτάλη του ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε να ταξιδεύει στην Ευρώπη. Με μικρά ίσως, αλλά σταθερά και ελπιδοφόρα βήματα.

Στην Κορινθία οι πολίτες τίμησαν και εμπιστεύτηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ εκλέγοντας για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία του τόπου μας τρεις αριστερούς βουλευτές και τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015, αλλάζοντας άρδην τις αποκρυσταλλωμένες ισορροπίες δεκαετιών και δίνοντας ελπίδα για μια διαφορετική πορεία με κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα.

Με την ψήφο τους στις δύο εκλογές, αλλά και το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, οι Κορίνθιοι και οι Κορίνθιες έθεσαν στην ατζέντα τις πολιτικές προϋποθέσεις για να αρθούν σε πρώτη φάση οι δραματικές συνέπειες της λιτότητας και στη συνέχεια για να τεθούν οι συνιστώσες του απαιτούμενου κοινωνικού μετασχηματισμού.

Ενός μετασχηματισμού που βρίσκεται στο ξεκίνημά του και έχει μακρύ και εξαιρετικά δύσκολο δρόμο να διανύσει για να αρχίσει να γίνει ορατός, αλλά κι ενός μετασχηματισμού που θέτει υψηλά τον πήχη σε βουλευτές, πολιτικά πρόσωπα, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στους πολίτες του τόπου μας.

Γιατί απαιτεί συντονισμένη κι εντατική δουλειά, συμμετοχικότητα και ενεργητική δράση για τα κοινά, έλεγχο της εξουσίας, λογοδοσία και διαφάνεια στη δημόσια διοίκηση, την αυτοδιοίκηση και τον κρατικό μηχανισμό.

Κυρίως όμως διότι απαιτεί την ενεργοποίηση νέων δυναμικών στο κοινωνικό σώμα προκειμένου η Αριστερά να κερδίσει τη μάχη κατά των μνημονιακών πολιτικών και νεοφιλελεύθερων δυνάμεων (εντός της χώρας αλλά της Ευρωπαϊκής Ένωσης) που συνεχίζουν να πλήττουν τις λαϊκές τάξεις και τις δυνάμεις της εργασίας, δημιουργώντας ευνοϊκές συνθήκες για την άνοδο του εθνικισμού και της ακροδεξιάς.

Στην κατεύθυνση αυτή οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ιεραρχώντας τα προβλήματα και τα έργα που μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη του Νομού, παρανέβησαν και σε συνεργασία με τα υπουργεία κατάφεραν να αναδείξουν σημαντικά έργα, όπως

  • η διαχείριση των απορριμμάτων και η σημασία της ολοκληρωμένης-αποκεντρωμένης διαχείρισης τους με χαμηλό κόστος για τον πολίτη,
  • το  Φράγμα του Ασωπού, έργο που θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της αγροτικής παραγωγής,
  • τον Προαστιακό  Λουτρακίου κλπ.

Ένα άλλο εξαιρετικά σημαντικό δεδομένο - και όχι γεγονός - αυτής της ιστορικής από πολλές απόψεις χρονιάς είναι βέβαια το προσφυγικό ζήτημα και ο τρόπος με τον οποίο τα προσφυγικά ρεύματα διευρύνουν τα όρια όσων μπορούν να συμβούν στην κοινωνία την ελληνική αλλά και γενικότερα την ευρωπαϊκή, ανατρέπουν κατεστημένες απόψεις για τις έννοιες της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς, της υποστήριξης, της κοινωνικής ένταξης.

Ανατρέπουν επίσης οι αμείωτες προσφυγικές ροές την έννοια των συνόρων και της φύλαξής τους, όταν η θάλασσα και μερικές κατ’ όνομα μόνο βάρκες και φουσκωτά που παραδέρνουν μέσα στα κύματα του Αιγαίου, γίνονται τόποι ασφαλέστεροι για παιδιά και γονείς που προσπαθούν να αποδράσουν από τον πόλεμο και την καταστροφή.

Το προσφυγικό άλλαξε νομίζω για πάντα τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο και τη ζωή μας. Ξύπνησε μνήμες κατάδικές μας από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα και ξανάφερε στο προσκήνιο το πανανθρώπινο αίτημα για ειρήνη και κοινωνική δικαιοσύνη.

Οι πολίτες της Κορινθίας δεν έλειψαν από το κάλεσμα της ανθρωπιάς. Με τα πενιχρά λόγω της κρίσης αλλά τόσο γενναιόδωρα μέσα τους, οργανώθηκαν και στήριξαν με χίλιους τρόπους τους πρόσφυγες. Έδωσαν δυναμικά το παρόν και μάλιστα με τρόπους που συχνά ξεπέρασαν την αποτελεσματικότητα και εφευρετικότητα του κρατικού μηχανισμού.

Δήλωσαν με τον πιο καταφατικό τρόπο πως η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών. Τώρα είναι η σειρά της πολιτείας να πράξει το δικό της καθήκον, υπερασπίζοντας χωρίς διακρίσεις το αναφαίρετο δικαίωμα των προσφύγων σε ασφαλή διέλευση και σε αξιοπρεπή ζωή.

Θα ήθελα να τελειώσω αυτήν την πιο προσωπική ανασκόπηση της χρονιάς με την αναφορά στην Αλληλεγγύη, η οποία πήρε σάρκα κι οστά μέσα από τις κοινωνικές δομές που στήθηκαν στον τόπο μας τα τελευταία 3 χρόνια και η οποία παρά τις δυσκολίες ή και αντιπαλότητες συνεχίζει το σπουδαίο έργο της, καθώς και στους τρόπους και τις μεθόδους οργάνωσης των λαϊκών τάξεων για έναν επιπλέον λόγο: διότι θεωρώ ότι μόνο αν τα καταφέρουμε σε αυτό το επίπεδο θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε ανθεκτικότητα απέναντι σε απρόβλεπτες εξελίξεις, στην εμπέδωση της χρηματοοικονομικής απολυταρχίας και στην ενίσχυση της ακροδεξιάς. 

Η ριζική μεταστροφή νοοτροπιών και προσανατολισμού σε μια κατεύθυνση προσανατολισμένη στην παραγωγή οικονομικής και κοινωνικής ισχύος υπό τον έλεγχο των πολιτών, είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να ανταποκριθούμε ως κοινωνίες στις πολλαπλές σύγχρονες προκλήσεις.

Θα έλεγα λοιπόν πως για το 2016 στόχος πρέπει να είναι

«η σχετική αυτονομία βασικών λειτουργιών που σήμερα ελέγχονται από κέντρα στα οποία δεν έχουμε πρόσβαση ή επιρροή. Η εν λόγω αυτονομία είναι αναγκαία προϋπόθεση για την υλοποίηση της όποιας πολιτικής πρωτοβουλίας θέτει την επιβίωση του λαού, την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την ανάσχεση του φασισμού στο επίκεντρο».[1]

Εύχομαι η καινούργια χρονιά να φέρει στον τόπο μας δουλειά για τους νέους και τις νέες, υγεία και χαρά στα παιδιά, φροντίδα και θαλπωρή για τους μεγαλύτερους, προστασία για τους πιο αδύναμους.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε ως πολίτες, βουλευτές και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.

[1] Καρίτζης Ανδρέας (2015) Τροποποιώντας το «λειτουργικό σύστημα» της Αριστεράς. http://rednotebook.gr/2015/12/11287/