ΚΩΣΤΑΣ ΡΟΜΠΟΡΑΣ


**


Διάβαζα μία πρόσφατη έρευνα που έλεγε ότι στην Ελλάδα "οι αριστεροί είναι συντηρητικοί στα κοινωνικά και οι δεξιοί είναι κρατιστές στα οικονομικά".

Η έρευνα αυτή φαίνεται να προκάλεσε έκπληξη σε κάποιο κόσμο αλλά προσωπικά δεν απορώ καθόλου πολύ απλά γιατί πιστεύω ότι στην Ελλάδα δεν μπορεί να εφαρμοσθεί καμία από τις γνωστές πολιτικές ιδεολογίες (με τα σημερινά δεδομένα).

Στην Ελλάδα όλες τους είναι (και ήσαν) κακές απομιμήσεις και πατέντες ιδεολογιών που αναπτύχθηκαν σε χώρες με άλλες οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες και εντελώς διαφορετικό ιστορικό υπόβαθρο.

Για παράδειγμα ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε ότι εκπροσωπούσε το σοσιαλισμό αλλά η πολιτική που εφάρμοσε ήταν ουσιαστικά ένας κρατισμός αλλά μέσα στην "ελεύθερη αγορά" της Ευρωπαικής Ένωσης.

Ο Κώστας Καραμανλής προανήγγειλε βαρύγδουπα την "επανίδρυση του Κράτους" αλλά πόσοι την είδαν να γίνεται πραγματικότητα; Και εννοείται εκπροσωπούσε την "ελεύθερη αγορά".

Τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ εμφανίζονται να εφαρμόζουν μία πολιτική που δεν έχει καμία σχέση με τη φυσιογνωμία τους και με αυτά που έλεγαν πριν 9 μήνες.

  • Ας πάμε σε αυτούς που υποστηρίζουν στη Βουλή το φιλελευθερισμό και ας δούμε πόσα ένσημα έχουν κολλήσει στην "ελεύθερη αγορά". Θα διαπιστώσουμε ότι ακόμη και οι υπέρμαχοι του (στην μεγάλη τους πλειοψηφία), πληρώνονταν και πληρώνονται από το κράτος. 
  • Ας πάμε στους επιχειρηματίες. Ποιος γνωρίζει έστω έναν μεγάλο επιχειρηματία που δεν μεγαλούργησε κάνοντας κάποια στιγμή δουλειές με το Κράτος (σε όποια μορφή του - ΟΤΑ, Υπουργεία, Επιμελητήρια, Στρατό, κλπ).
  • Ας πάμε στη λεγόμενη Αριστερά, και ας δούμε πόσα στελέχη (αφανή και μη) διετέλεσαν σύμβουλοι βουλευτών, υπουργών και Πρωθυπουργών επί σειρά ετών (όταν δεν καταλάμβαναν οι ίδιοι τις θέσεις). Πόσες φορές χρησιμοποιήθηκε η θητεία τους στην Αριστερά ως προθάλαμος για την είσοδό τους στα μεγάλα τραπέζια του Καπιταλισμού, για τον οποίο ωρύονταν χρόνια πριν. Τατούλης, Κουβέλης, Μπίστης, Παναγιωτόπουλος, Δαμανάκη, κοκ. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος.

Ας μην κοροιδευόμαστε. Στην Ελλάδα ζούμε μία συλλογική παραίσθηση. Δεν μπορεί να υπάρξει "ελεύθερη αγορά" όταν ο μεγαλύτερος πελάτης ήταν και είναι το Κράτος.  

Eίναι έτσι δομημένο το σύστημα στην Ελλάδα (η σχέση κράτους - πολιτικής - επιχειρηματικότητας και κοινωνίας) όπου για να επιβιώσεις πρέπει με κάποιο τρόπο να έχεις παρτίδες με το κράτος (πρόσληψη στο Δημόσιο, δημόσιες αναθέσεις, κάποια άδεια για επιχείρηση, κάποια επιδότηση, κάποιο δάνειο από τράπεζα, κοκ) όπου αναγκαστικά θα πρέπει να καταλήξεις είτε στη μία ή στην άλλη πλευρά για να επιβιώσεις. 

Aν δεν καταλήξεις πουθενά (γιατί δεν σε εκφράζει κανένας, γιατί καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια μεγάλη κοροιδία που συντηρεί ένα σύστημα, γιατί απλά δεν θέλεις ή δεν καταλαβαίνεις) καλά θα κάνεις να πάρεις ένα αεροπλάνο το συντομότερο δυνατό