ΚΩΣΤΑΣ ΡΟΜΠΟΡΑΣ


**


Την εβδομάδα που πέρασε το ζήτημα των προσφύγων που θα καταφτάσουν στην Ελλάδα ήταν από τα κυρίαρχα της επικαιρότητας.

Σύμφωνα με την ειδησεογραφία "η Αθήνα συναίνεσε να αυξήσει τη δυναμικότητα υποδοχής σε 30.000 θέσεις μέχρι το τέλος του 2015. Παράλληλα, η Ελλάδα, σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNCHR), θα αναλάβουν να παράσχουν επιδότηση ενοικίου και προγράμματα οικογενειακής φιλοξενίας σε άλλους 20.000 πρόσφυγες".   50.000 πρόσφυγες λοιπόν.

Σύμφωνα με το Έθνος, για την επιδότηση ενοικίου θα διατίθενται 3 ευρώ ανά άτομο και ανά ημέρα. Έτσι μια τετραμελής οικογένεια προσφύγων θα διαθέτει 360 ευρώ το μήνα για ενοίκιο.

Και εδώ αρχίζει μία σειρά αποριών με αφορμή τα παραπάνω.Πρώτον, μιλάμε για 50.000 πρόσφυγες εγκλωβισμένους σε μία χώρα που βρίσκεται σε οικονομική κατάρρευση. Με ποια λογική θα επιδοτούνται αυτοί οι άνθρωποι τη στιγμή που σε διπλανά διαμερίσματα πιθανώς να έχει ξεκινήσει η διαδικασία των κατασχέσεων.

Πως θα επιδοτούνται αυτοί οι πρόσφυγες τη στιγμή που δίπλα θα υπάρχουν Έλληνες πολίτες που είναι άστεγοι ή δεν έχουν τους πόρους για να καλύψουν ούτε τις βασικές ανάγκες.

Επίσης, τι θα τρώνε αυτοί οι πρόσφυγες και που θα εργάζονται; Ποιος θα αναλάβει το κόστος περίθαλψης; Εκτός εάν αυτά αποφασίσει να τα καλύψει το Κράτος, βάζοντας και νέους φόρους. Αλλά ας πούμε ότι τα χρήματα θα βρεθούν από την Ευρώπη ή διεθνείς οργανώσεις.

Δηλαδή λύσαμε τα δικά μας προβλήματα και έχουμε χώρο για να λύσουμε και τα προβλήματα των προσφύγων; Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι ήμουν πάντα υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εδώ όμως είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για πολιτικό παιχνίδι και όχι για ευαισθησίες.

Εάν ο Πρωθυπουργός είχε (ή έχει) κατά νου να χρησιμοποιήσει το προσφυγικό θέμα για να επαναδιαπραγματευτεί το Μνημόνιο (ή να λάβει χρηματική βοήθεια) φοβάμαι ότι οι Ευρωπαίοι πάλι θα τον "τουμπάρουν". 

Αλλά ακόμη και εάν δεν γίνει έτσι, ποιος θα το περίμενε ότι ένας Αριστερός Πρωθυπουργός θα χρησιμοποιούσε ένα ανθρωπιστικό θέμα για να έχει οφέλη οικονομικά όπως την ελάφρυνση του χρέους ή την αναζωογόνηση του τομέα των ακινήτων. Μόνο από ακραίους νεοφιλελεύθερους θα τα περιμέναμε αυτά.

Είναι τέτοια η σύγχυση και το χάος που επικρατεί στην ελληνική πολιτική σκηνή που πλέον μπορούμε να περιμένουμε τα πάντα από τους πάντες.  Είναι ξεκάθαρο, ότι το ζήτημα των προσφύγων (οι οποίοι είναι θύματα ενός πολέμου που άλλοι άρχισαν) χρησιμοποιείται τελικά για άλλους λόγους.

Ο πιο εμφανής είναι η εισαγωγή φτηνών εργατικών χεριών στην Ευρώπη. Βάλτε στην εξίσωση και την αναγγελία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) με δυο τουλάχιστον στην Πελοπόννησο - η μία στην Κορινθία - και αρχίζετε να αποκτάτε μία εικόνα.  

Και βέβαια, όπου και εάν εγκατασταθούν οι πρόσφυγες θα συμπιέσουν τους μισθούς ακόμη περισσότερο προς τα κάτω. Το μόνο που θα αυξηθεί θα είναι τα κέρδη των πολύ μεγάλων επιχειρήσεων που θα μειώσουν σημαντικά το κόστος παραγωγής. Μία νέα Κίνα λοιπόν, μέσα στην Ευρώπη.

Τα όρια της ευαισθησίας και της πολιτικής εκμετάλλευσης είναι πλέον δυσδιάκριτα. Όταν βλέπετε λοιπόν τη Γερμανία να ανοίγει τα σύνορα και τα ΜΜΕ να μας "βομβαρδίζουν" με ευαισθησίες για τους πρόσφυγες κρατήστε και μία επιφύλαξη για όλα αυτά που ακούτε και βλέπετε. Η αλήθεια μπορεί να κρύβεται σε 3ο ή και 4ο επίπεδο.