ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΟΥΓΑΣ


** Δημοσιογράφος, μέλος της ΕΣΗΕΑ, συνεργάτης της εφημερίδας Πολίτης της Κορινθίας, αρχισυντάκτης στον τηλεοπτικό σταθμό AXION


Με αφορμή την τελευταία παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου από πολλούς ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στην Κόρινθο, ανασύρθηκε το ερώτημα που πήγαν οι αγανακτισμένοι του 2011. 

Όλοι θυμούνται πως εκείνες οι ημέρες αποτέλεσαν την αρχή του τέλους της κυβέρνησης Παπανδρέου, η οποία λίγες εβδομάδες αργότερα, υπό το βάρος των πολλαπλών εκρήξεων σε όλη την Ελλάδα, «εξέπνευσε». 

Σε εκείνη την παρέλαση στην Κόρινθο, τη νύφη πλήρωσε η Κατερίνα Φαρμάκη που άκουσε χυδαία συνθήματα εναντίον της για το «Ναι σε όλα που είπε η …», ενώ ο τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Μπεγλίτης, ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης τα άκουσε χύμα κι αυτός. 

Από τότε σε καμία παρέλαση δεν ακούστηκε το παραμικρό.  Πέντε μήνες μετά, με κυβέρνηση Παπαδήμου, στην επέτειο για την 25η Μαρτίου του 2012 δεν έγινε το παραμικρό. Και δεν υπήρξε ποτέ ένταση στις πέντε επετείους (2012-2014) της κυβέρνησης Σαμαρά. 

Για να τα βάζουμε, λοιπόν σε μία σειρά, οι αγανακτισμένοι είχαν εξαφανιστεί πολύ νωρίτερα από την φετινή παρέλαση. Θες ότι ο κόσμος κουράστηκε; Θες ότι ο στόχος ήταν αποκλειστικά ο Παπανδρέου; 

Θες ότι ο κόσμος πείστηκε μετά τις κολοτούμπες Σαμαρά και Τσίπρα, ότι όντως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, οπότε ας τελειώνουμε μια ώρα αρχίτερα;  Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα. Ίσως είναι κάτι από αυτά που ανέφερα, ίσως κάτι άλλο που δεν περνά από το μυαλό μου, ίσως όλα αυτά μαζί, πάντως, οι αγανακτισμένοι χάθηκαν εδώ και χρόνια.

Για να λέμε την αλήθεια δεν χάθηκαν και όλοι. Κάποιοι παρέμειναν εκεί που ήσαν και εξακολουθούν να φωνάζουν, αν και με πολύ μικρότερη ένταση. 

Κάποιοι άλλοι διοχετεύουν την φωτιά που τους τρώει μέσα τους σε άλλες προσπάθειες που έχουν μεγαλύτερο αντίκρισμα.  Κάποιοι άλλοι, απλώς, πέρασαν στην άλλη πλευρά του πεζοδρομίου. 

Η δεύτερη μεγάλη αλήθεια είναι ότι από τους πρωθυπουργούς της κρίσης -καλώς ή κακώς- ο μόνος που την πλήρωσε ήταν ο Παπανδρέου. 

Ίσως, η εξήγηση είναι στην ψυχολογία, οι επιστήμονες της οποίας μιλούν για τα πέντε στάδια της θλίψης.  Ο ΓΑΠ βρέθηκε να διαχειρίζεται τα πρώιμα στάδια του κοινωνικού σοκ: πρώτα την άρνηση και μετά το θυμό. 

Ύστερα ο Παπαδήμος διαχειρίστηκε τη διαπραγμάτευση, ο Σαμαράς την κατάθλιψη και τέλος ο Τσίπρας, πιο τυχερός από όλους, διαχειρίζεται την αποδοχή. 

Μόνο που άλλα στάδια δεν υπάρχουν και καμιά φορά η διαχείριση της αποδοχής, επειδή δεν μπορεί να βρει βαλβίδα εκτόνωσης, ενδέχεται να εξελιχτεί σε μοιραία…