ΚΩΣΤΑΣ ΡΟΜΠΟΡΑΣ


**


Σκέφτομαι μερικές φορές ότι είναι σημαντικό να ζεις ιστορικές στιγμές και καμπές, αρκεί βέβαια να μην είσαι στη λάθος πλευρά. Άλλες πάλι φορές, σκέφτομαι ότι όλα αυτά δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν.

Σαν ένα έργο, όπου υποψιάζεσαι ότι το ένα κακό οδηγεί στο επόμενο, βλέπεις να συμβαίνει αυτό μπροστά στα μάτια σου και η αίσθηση είναι τόσο απόλυτη και κατακλυσμιαία, όπου απλά δεν μπορείς να αντιδράσεις. Σταματάς να σκεφτείς αλλά ο χρόνος πλέον λειτουργεί αφαιρετικά. Με προθεσμίες.

Γρήγορα, λοιπόν, να πάρουμε αποφάσεις, γρήγορα να τις εφαρμόσουμε και γρήγορα να δούμε αποτελέσματα. Και γρήγορα να μαζέψουμε το χρήμα. Κράτος και πολίτες. Δεν γίνεται έτσι δουλειά όμως.

Έχω την αίσθηση ότι έχουμε μπει στη φάση μιας σύγχρονης «Κατοχής», με νέες πρακτικές, σχετικά αναίμακτα (αν εξαιρέσουμε τις αυτοκτονίες), ανεπαίσθητα και ειρηνικά (προς το παρόν).

Έχω επίσης την αίσθηση (και ελπίζω να διαψευσθώ) ότι οι τελευταίες εξελίξεις με την οικονομία της Κίνας, το παγκόσμιο χρέος, τις πρόσφατες αποκαλύψεις για την VW, τα κύματα προσφύγων, κλπ. δεν είναι απλά μια αναταραχή, αλλά τα προεόρτια μιας «καταιγίδας».

Η Ευρώπη αλλάζει χωρίς να το καταλαβαίνει, ο κόσμος αλλάζει χωρίς να το καταλαβαίνει. Προσαρμόζεται (προς το παρόν πάντα) σε νέες συνθήκες και συνήθειες. Ζούμε μία εποχή μετάβασης η οποία δεν μπορεί να οριστεί με σαφήνεια.

Δεν είμαστε πλέον στη Βιομηχανική Περίοδο αλλά δεν είμαστε και στο μετά. Ο ορισμός της πιθανότατα να στοιχειοθετηθεί από τους ιστορικούς του μέλλοντος. Η ουσία είναι ότι ζούμε σε έναν κόσμο που πλέον δεν ξέρει πια που πάει, πως και με ποιους θα επιβιώσει.

Αυτό που είναι σίγουρο πάντως είναι η δυσαρμονία στη σχέση των κοινωνιών και των πολιτικών και οικονομικών ηγεσιών. Αυτό το τελευταίο, ας το κρατήσουμε.

Στην Ελλάδα, το 2016 θα είναι καθοριστική χρονιά, για το make or break που λένε και στο Λέχαιο. Μπαίνουμε πλέον στη φάση υλοποίησης καταστάσεων και όλα είναι ανοιχτά.

Είναι νομίζω αρκετά καθαρό σε πολύ κόσμο, ότι η Ελλάδα χρησιμοποιείται ηθελημένα ή άθελα για να συνεχίζουν να κινούνται μια σειρά εξελίξεων που περνούν σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα, μένοντας μακριά από τα πολλά φώτα της δημοσιότητας.

Και η ουσία πλέον βρίσκεται στα «μικρά γράμματα» των ΜΜΕ, τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκοσμίως. Εάν πάντως κάτι σώζει αυτή τη στιγμή τη χώρα μας, είναι ο θεσμός της οικογένειας.

Ένας θεσμός που επικρίθηκε συχνά τα προηγούμενα χρόνια αποδεικνύεται στυλοβάτης της ελληνικής κοινωνίας μέσα στην κρίση. Αν σκεφτούμε μόνο, πόσοι Έλληνες αυτοί τη στιγμή υποβοηθούνται από τις συντάξεις των δικών τους ανθρώπων, δεν θα χρειαστεί να πούμε τίποτα άλλο