ΚΩΣΤΑΣ ΡΟΜΠΟΡΑΣ


**


Έβλεπα τα στοιχεία από το νέο προϋπολογισμό και τις προβλέψεις για την επόμενη χρονιά και δεν μοιάζουν καθόλου ενθαρρυντικά. Βέβαια, οι αριθμοί είναι όπως τους ερμηνεύσεις. Από τη μία πλευρά προβλέπεται (θεωρητικά) επιστροφή στην ανάπτυξη αλλά από την άλλη θα έχουμε ταυτόχρονη αύξηση της ανεργίας και του χρέους της χώρας.

Οι τεχνοκράτες πιθανώς να εμβαθύνουν στην πρώτη και θα ζητούν περισσότερα και ο απλός κόσμος στη δεύτερη. Η Κυβέρνηση θα υποστηρίζει ότι εφαρμόζει ένα μνημόνιο που προήλθε από εκβιασμό και η αντιπολίτευση θα ζητά περισσότερες μεταρρυθμίσεις.

Είναι όλα τόσο προβλέψιμα, όπως η ησυχία πριν την καταιγίδα. Μέσα σε όλα αυτά έχουμε και τις εκλογές της Ν.Δ. Όλοι μιλούν για ανανέωση και ενότητα, αλλά μάλλον ο καθένας καταλαβαίνει αυτά που τον συμφέρουν. Είναι ξεκάθαρο ότι κανένας εκ των υποψηφίων αρχηγών δεν είναι ο τύπος του ηγέτη που οι Νεοδημοκράτες φαντάζονται, αλλά όπως μου έλεγε και ένας φίλος πολιτικός, «η εποχή των ηγετών τελείωσε» (η Μέρκελ, ο Πούτιν, ο Ομπά- μα τι είναι;;)

Οι ηγέτες κρίνονται εκ των αποτελεσμάτων και του σεβασμού και φόβου που προκαλούν σε φίλους και εχθρούς. Στην Ελλάδα, από τη στιγμή που κανένας δεν μπορεί να φέρει το αποτέλεσμα που ζητά ο λαός (και σκληρή διαπραγμάτευση και εντός ευρώ), δεν μπορούμε να έχουμε και ηγέτες. Ο Τσίπρας για παράδειγμα επεχείρησε τον Ιανουάριο να γίνει ο ηγέτης της χώρας αλλά αυτό που τελικά κατάφερε ήταν να γίνει ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την εσωκομματική «εκκαθάριση».

Για να μην πούμε ότι οι ηγέτες φροντίζουν να μην εκθέτουν σε δημόσια θέα τις αδυναμίες τους (όπως είδαμε και με τη συνέντευξη Τσίπρα στον Κλίντον με τα «μισά» αγγλικά του). Για να γυρίσω πάλι στα της Ν.Δ. Φωνάζουν, λοιπόν, όλοι για ανανέωση και τέλος των «μηχανισμών» και των «βαρόνων».

Μα κοροϊδευόμαστε; Υπάρχει, παγκοσμίως, κόμμα εξουσίας χωρίς «μηχανισμούς»; Το πρόβλημα της Ν.Δ. (κατά τη γνώμη μου) είναι το πρόβλημα της Μεταπολίτευσης που εξακολουθεί να ψάχνει τρόπους μετασχηματισμού. Τα κατάφερε εν μέρει με το ΣΥΡΙΖΑ (που όπως είχα σημειώσει μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου θα μετασχηματιζόταν από μια νεφελώδη αριστερή εναλλακτική πρόταση σε μία πιο σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία, ένα σύγχρονο ΠΑΣΟΚ) αλλά απομένει ο άλλος πόλος για να στηριχθεί ο μετασχηματισμός.

Ίσως γι’ αυτόν το λόγο επισπεύδονται και οι διαδικασίες εκλογής στη Ν.Δ.. Ο άλλος «πόλος» (ΣΥΡΙΖΑ) θα δοκιμαστεί σκληρά μέσα στο 2016 όταν και θα πρέπει να εφαρμόσει μέτρα κόντρα στην ίδια τη φυσιογνωμία του. Αν δεν υπάρχει εκείνη τη στιγμή εναλλακτική λύση, όλα θα είναι πιθανά.

Μία οικουμενική, δε, Κυβέρνηση (με ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ.) θα ήταν μία εν δυνάμει καταστροφική λύση, αφού μία πιθανή αποτυχία της θα συμπαρέσυρε τους πάντες